2017-02-20

Haiku

Grianghraf: Werner Bischof
ag feitheamh
le cogadh eile ...
príosúnaigh chogaidh
waiting
for another war ...
prisoners of war

2017-02-19

Coillteáin



Nuair a shaolaítear leanbh i nDeilí
Is gnách go dtugann deichniúr éigin coillteán
Cuairt ar an dtigh,
Damhsaíonn agus canann ann
Le haghaidh airgid.
Is maith liom nós seo Thuaisceart na hIndia –
Nach breá an ní é
Iad siúd nach bhfuil in ann páiste a ghiniúint
Agus sceitimíní orthu ar chloisint dóibh
Faoi bhreith linbh.
Scríobh Ilango Adigal
Faoi choillteáin Thuaisceart na hIndia
Agus a gcíocha bréige,
Ach ní faoin nós seo acu.
Is trua gur fágadh ar lár é.
Ina dhiaidh sin is uile, má iompaíonn
Muintir an domhain go léir ina gcoillteáin
Ní shaolófar oiread is páiste amháin.
Cá mbeidh na coillteáin
Ag canadh is ag damhsa ansin
Le haghaidh airgid?
Níl freagra ar bith agam.


Ka. Naa. Subramanyam

2017-02-18

Inlasta

Nach ait é –
i gcaitheamh do shaoil
lá i ndiaidh lae, an rud is mó
a bhí á dhó
ní raghadh trí thine sa deireadh!

Ní théann lasracha
in aice leis an aigne –
ar an sínteán cruach
       is tú ag dul isteach san fhoirnéis
      

Joy Goswami

2017-02-17

Ag teacht go luath:

rogha dánta le GR i nDúitsis, aistrithe ag Willem Roggeman


2017-02-16

Nótaí on Ind

Notes from India

i.m. Pearse Hutchinson     (1927 -2012)

Sujata Bhatt


Two a.m. in Mumbai
and the crows are still loud.
They circle the trees –
hundreds of them around our house.
A crow has died and all the others
keep cawing, cawing through the night
into the morning – endlessly
they keep on calling for days.

I speak of death,
but it’s life I want to praise.

If your soul could travel
would you join me here?

A week later I’m surrounded
by the sound of Telegu
and the sound of another sea –
Even my sleep is green now
beneath the large leaves of an almond tree,
even my dreams are green now
breathing in the green of green coconuts –
 

Nótaí on Ind

i.m. Pearse Hutchinson (1927 -2012)

Sujata Bhatt

 

A dó ar maidin in Mumbai
agus is glórach fós iad na préacháin.
Tá siad ag dul thart ar na crainn –
na céadta díobh lasmuigh.
Tá préachán marbh agus an chuid eile
ag grágaíl leo, ag grágaíl i gcaitheamh na hoíche
go léir go héirí gréine – níl aon deireadh leis
iad ag glaoch lá i ndiaidh lae.

Ar an mbás a labhraím,
ach is í an bheatha is mian liom a mholadh.

Dá mbeadh ar chumas d’anama taisteal
an mbeifeá liom anseo?

Seachtain ina dhiaidh sin
is glór na Teileagúise gach áit
agus glór ó mhuir eile –
Is glas é mo shuan, fiú, anois
faoi dhuilleoga móra chrann almóinní,
is glas fiú anois mo bhrionglóidí
agus glas na gcnónna cócó glasa á líonadh

 

(Poppies in Translation, Carcanet, 2015)

2017-02-15

D’Iníon Neamhshaolaithe

Dá bhféadfaí tú a thabhairt ar an saol
Trí dhán a scríobh, scríobhfainnse anois é,
Na véarsaí á líonadh agam le níos mó craicinn
Is fíochán ná mar is gá ag an gcolainn leo,
Na línte á líonadh agam le hurlabhra.
Thabharfainn fiú ingne ite do mháthar duit
Agus na súile geal-donna sin,
Mar bhíodar san aici, measaim. Ní fhaca
Ach uair amháin í, trí fhuinneog traenach
I ngort buí. Bhí gúna ar dhath éadrom
á chaitheamh aici. Bhí sé fuar.
Is dóigh liom gur theastaigh uaithi rud éigin a rá.

Arvind Krishna Mehrotra

2017-02-14

Oidhreacht

Inár dtost, éidreorach,
d’fhéachamar ar ár dtailte á sciobadh uainn.
Bhí Jabanna geallta ag an Rialtas – striapach
mhealltach lánaimseartha – Tionsclú, Cumhacht, Aibhléis.
D’imigh gach aon ní, níor tháinig Faic.

Anois, gan talamh, díbeartha,
i gcoilíneacht athlonnaithe, mar uisce lonnaithe,
beathaímid ár n-anam ar chuimhní solasmhara
ar shaol eile.
Nuair a théimse siar i m’aigne
go dtí mo cheantar dúchais
is minic a chuimhním
ar an Domhnach úd
lá báistí sa séipéal plódaithe
agus an tAthair Jose ag labhairt go glé:
‘Is méanar dóibh seo atá ceansa,
óir gheobhaidh siad an talamh mar oidhreacht.’


Meena Kandasamy